Ένα τραγικά επίκαιρο θέμα έρχεται στο κινηματογραφικό προσκήνιο από την Ισπανία, σε μια ελληνική συμπαραγωγή. Δυνατές επίσης οι αμερικάνικες παρουσίες αυτή την εβδομάδα, όσο κι αν εμείς μάλλον έχουμε «ξεπεράσει» τον Γουές Άντερσον (ψηφίζουμε «Μάρλοου», για να είμαστε ακριβείς).Κριτική από τον Άκη Καπράνο
«Ένας Ινδός καβάλα σ’ έναν ελέφαντα, φτάνει σε μια πόλη τυφλών. Τρεις τον αγγίζουν: Ο πρώτος στην προβοσκίδα («Είναι ένα φίδι!»), ο δεύτερος στα αυτιά («Είναι ένα πουλί!»), ο τρίτος στους χαυλιόδοντες («Είναι ένας ταύρος!»). Κανείς τους όμως δεν μπορούσε να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα, γιατί κανείς τους δεν μπορούσε να δει, ή να αγγίξει, ολόκληρο το ζώο. Στη Λέσβο, αλλά και στην Ευρώπη ακόμα, κανείς δεν βλέπει ολόκληρο τον ελέφαντα». Βρισκόμαστε στην πρώτη ώρα του φιλμ όταν ακούμε αυτή την ιστορία (απ’ τα χείλη της Γιώτας Φέστα), και έχουμε δει ήδη πολλά: Τον αγώνα των ναυαγοσωστών, την απελπισία των προσφύγων, την ξενοφοβία των ντόπιων, τη διαφθορά των αστυνομικών και, κυρίως, την απραξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης – την ίδια ώρα που ο πόλεμος στη Συρία συντηρείται με τα όπλα της. Όλα ακούγονται σ’ αυτό το καλογυρισμένο και εξόχως ερμηνευμένο δράμα, και όλα δείχνουν απέλπιδα. Όσο απέναντι όμως στέκεται η ταινία στον κυνισμό ενός συστήματος που θρέφεται με ψυχές, άλλο τόσο στέκεται και στον μανιχαϊσμό που θέλει μια κοινωνία χωρισμένη στα δυο: Όλοι έχουν τους λόγους τους, και όλοι, κάποια στιγμή, έρχονται αντιμέτωποι με την ανθρωπιά τους. Οι άνθρωποι θα νικήσουν, μας λέει ο Μαρσέλ Μπαρένα. Και οδηγεί την ταινία του εκεί, αφού μας έχει ξεδιπλώσει και την τελευταία, απάνθρωπη πτυχή του προβλήματος, σε μια ταινία… επιδοτούμενη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξέρω, ακούγεται κάπως αυτό το τελευταίο αλλά σκεφτείτε το: Η μόνη «αληθινή» ταινία πάνω στο ζήτημα, θα ήταν αυτή που θα γύρισε ένας αληθινός πρόσφυγας, σε real-time. Και δεν ξέρω πόσο θα αντέχαμε κάτι τέτοιο (θυμηθείτε το «In this world» του Μάικλ Γουίντερμποτομ).