Συγκινητικός, μελαγχολικός, αυτοβιογραφικός ο Ισπανός σκηνοθέτης στην τελευταία του ταινία.
«Η καλύτερη ταινία του Almodóvar εδώ και χρόνια». Έτσι χαρακτηρίστηκε η τελευταία ταινία «Πόνος και Δόξα» του μεγάλου Ισπανού σκηνοθέτη Pedro Almodóvar η οποία αποτελεί ούτε λίγο ούτε πολύ μία αφιέρωση στον ίδιο του τον πονεμένο και εγωκεντρικό (όπως τον βλέπουμε στην ταινία) εαυτό.
Η ταινία διηγείται μια σειρά από συναντήσεις που πραγματοποίησε ο Σαλβαδόρ Μάγιο (Antonio Banderas), ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου που είναι πλέον στην παρακμή του. Κάποιες διαδραματίζονται στο παρόν, άλλες τις θυμάται: την παιδική του ηλικία στη δεκαετία του ’60, τη στιγμή που μετανάστευσε μαζί με τους γονείς του σε ένα χωριό στη Βαλένθια αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, την πρώτη του ερωτική επιθυμία, τον πρώτο του έρωτα στη Μαδρίτη τη δεκαετία του ’80, τον πόνο αυτού του χωρισμού ενώ ο έρωτας ήταν ακόμα έντονος, τη συγγραφή ως τη μόνη θεραπεία να ξεχνάς ό,τι δεν ξεχνιέται, την πρώτη επαφή με το σινεμά, και το απέραντο κενό που δημιουργεί η αδυναμία να συνεχίζεις να κάνεις ταινίες. Το «Πόνος και Δόξα» μιλάει για τη δημιουργία, για την δυσκολία να την διαχωρίζεις από τη ίδια τη ζωή και για τα πάθη που της δίνουν νόημα και ελπίδα. Εξερευνώντας το παρελθόν του, ο Σαλβαδόρ ανακαλύπτει την άμεση ανάγκη να το διηγηθεί λεπτομερώς, και μέσα από αυτό βρίσκει τη σωτηρία του.