Βρέθηκα στη Σκοτία έναν Φεβρουάριο, χρόνια πριν. Δεν ξέρω αν έφταιγε η περίεργη αίσθηση πως πάνω από τη χώρα αιωρούνταν ακόμη η μεσαιωνική δεισιδαιμονία ή ίσως η επιρροή μου από όλα τα βιβλία και τις ταινίες που την περιγράφουν, ωστόσο, θυμάμαι ακόμη τη μαγεία της στιγμής.
Ο Bruce Springsteen συνοψίζει την ιδέα μου για αυτό το κείμενο σε ένα στίχο του από το ''No Surrrender'' , ένα από τα πολλά hits που στριμώχτηκαν στον εμβληματικό του δίσκο ''Born In The U.S.A.''. Μας λέει λοιπόν το αφεντικό:
<<Μάθαμε περισσότερα από έναν δίσκο τριών λεπτών, απ'όσα μάθαμε μια ζωή στο σχολείο>>
Ανέκαθεν με γοήτευε ο συγκεκριμένος στίχος. Μέσα σε μια πρόταση περικλείει όλα εκείνα που τοποθέτησαν την μουσική στην κορυφή της δικής μου πυραμίδας. Πάνω και από την λογοτεχνία, πάνω από κάθε άλλη τέχνη. Βρήκα και βρίσκω στη μουσική και στους στιχουργούς όλους εκείνους τους μέντορες που ποτέ δεν είχα. Διότι αυτή την αμεσότητα στην μετάδοση ιδεών δεν τη βρίσκεις αλλού, δεν υπάρχει πιο αγνός, πιο τίμιος και πιο ψυχαγωγικός (με την αυθεντική έννοια) τρόπος να καλλιεργηθείς.
Το τραγούδι συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ «Originals» με τραγούδια που είχε δώσει σε άλλους καλλιτέχνες.
Αφού ξεκαθαρίστηκε το τοπίο σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα της μουσικής του Prince, οι κληρονόμοι του εμβληματικού καλλιτέχνη έχουν δώσει το πράσινο φως για την επανέκδοση της πλούσιας δισκογραφίας του, αλλά και την κυκλοφορία πολλών σπάνιων και ακυκλοφόρητων τραγουδιών.
Στις 7 Ιουνίου κυκλοφόρησε η συλλογή «Originals» που αποτελείται από εκτελέσεις τραγουδιών που έγραψε ο Prince και έδωσε σε άλλους καλλιτέχνες, όπως τα «Nothing Compares 2 U» και «Manic Monday». Σήμερα δόθηκε στην δημοσιότητα ένα πρωτότυπο animated βιντεοκλίπ για το single «Holly Rock», το οποίο ο Prince ηχογράφησε στα Sunset Sound Studios του Λος Άντζελες στα τέλη Απριλίου του 1985.
Το μαγνήσιο είναι απαραίτητο για σχεδόν 300 βιοχημικές αντιδράσεις και πολύ σημαντικό για τον εγκέφαλο, τα νεύρα, την καρδιά, τα μάτια, το ανοσοποιητικό και τους μυς. Όταν δεν λαμβάνουμε αρκετό, μπορεί να αντιμετωπίσουμε ημικρανίες, λιγούρες, μεταβολικό σύνδρομο, δυσκολία στον ύπνο, άγχος κ.ά. Τα καλά νέα, όμως, είναι ότι μπορούμε να το λάβουμε από πολλές τροφές.
Ο κόσμος πάντα ήταν άγριος, απλά τώρα μαθαίνουμε τα
συμβάντα πιο εύκολα. Επίσης αυτοί που θα προσπαθούν να σε πληγώσουν δεν
λιγόστεψαν, αντίθετα τώρα μέσω του διαδικτύου αναπτύσσουν, όπως πιστεύουν πιο
εύκολα τις απόψεις τους. Όσο γι' αυτούς που πιστεύουν σε αλλαγή της
πραγματικότητας, θα περιμένουν για πάντα χωρίς επιτυχία.
Ο ανορθόδοξα τεράστιος, ο χαβαλές , ο τρελάρας, ο σαρκαστικός, ο ντράμερ των ντράμερ που είναι σχεδόν ανέφικτο να εξηγήσεις το μεγαλείο του, ας δοκιμάσουμε….
• Ο μουσικός που προσδιόρισε την έννοια ‘’μοναδικός’’. Μοναδικός από τον τρόπο που χτύπαγε τα ντραμς μέχρι και την γεμάτη χιούμορ, σαρκασμό αλλά και αυτοκαταστροφική προσωπικότητα του. Μαζί με τον John Bonham των Led Zeppelin κονταροχτυπιούνται άτυπα στην κουβέντα για τον σπουδαιότερο, καλύτερο και πιο επιδραστικό ντράμερ της κλασικής ροκ.
• Μέλος των θρύλων The Who που μαζί με τα σκαθάρια και τους Στόουνς ηγήθηκαν της Βρετανικής Εισβολής στις ΗΠΑ αρχές των 60’ς. Σε αντίθεση όμως με του ομόλογους του στην ‘’αγία τριάδα΄’ της εποχής, ο Μουν είχε μία εκ διαμέτρου ξεχωριστή προσέγγιση στο παίξιμο του η οποία ενέπνευσε άπειρους μεταγενέστερους κ όχι μόνο ντράμερ.
• Η σημασία του για την μουσική των Who ήταν άκρως σημαντική, δεν συμπλήρωνε απλά το παζλ συνοδεύοντας με απλούς ρυθμούς τα υπόλοιπα πρωταγωνιστικά μέλη όπως αρκετοί ντράμερ, αλλά είχε επιφανής θέση στον ήχο τους και όρισε την δυναμική της μπάντας καθώς ήταν ο πρώτος ροκ μουσικός σε συγκρότημα που έπαιζε με τόση ενέργεια, μανία και πάθος το όργανο του. Τον διέκρινε το χάρισμα του αυτοσχεδιασμού όσο λίγων ντράμερ στην ροκ σκηνή. Άλλαζε το καθοδηγητικό πόδι του με τόση ευκολία που παρομοιάζεται σαν να βλέπεις έναν δεξιόχειρα κιθαρίστα εν μέσω παιξίματος να αλλάζει χέρι, τόσο άρρωστο!
Δεν έκανε εξάσκηση και δεν είχε ακαδημαϊκή εκπαίδευση, βασιζόταν αποκλειστικά στην δημιουργικότητα του την έμπνευση και την ικανότητα να προσαρμοστεί στις συνθήκες και τις απαιτήσεις της στιγμής.
➡Τι ήταν ο Κιθ Μουν πίσω από τα drums: ⬇
▶Απρόβλεπτος: Δεν είχες ιδέα πως θα εξελισσόταν το παίξιμό του! Δεν είχε στάνταρ, και μέσα σε ένα τραγούδι μπορούσε να αλλάξει 3-4 φορές το στυλ του και να το ενισχύσει με διάφορα φανταχτερά τρικς. ▶Δεν κράταγε απλά το beat σαν την βάση των τραγουδιών αλλά ερμήνευε μαζί με τους υπόλοιπους το κομμάτι! Αντι για ένα συμβατικό χωρίς λάθη1-2-4-2 ο Μουν έπαιζε κάτι σαν 1-4-3-2-1 η μαγεία όσο περίεργο κ αν ακούγεται ήταν ότι ναι μπορεί, όχι συχνά βέβαια να έκανε και λάθακια, κι όμως αυτό ήταν που όρισε το ρηξικέλευθο στυλ του. χωρίς να ήταν σόλο έδινε μια άκρως αυθεντική βάση στην πλειονότητα των κομματιών τους. ▶Έπαζε με μανιακή και αστείρευτη ενέργεια αλλά το υπερβολικό του αυτό πάθος ΔΕΝ επηρέαζε ούτε στο ελάχιστο την αίσθηση ελέγχου που πάντα είχε! Τα κοπάναγε σαν να ήταν η πρώτη του φόρα αλλα ήξερε πολύ καλα τι ήθελε να κάνει σε κάθε χτύπημα. ▶Τα ντραμς για τον Μουν δεν ήταν ένα όργανο μουσικής, ήταν η προέκτασης της προσωπικότητας του, μέσα από αυτά εξέφραζε όλη του την προσωπικότητα. ▶Ο πρώτος ντράμερ showman, έδινε παράσταση με το χιούμορ του τις γκριμάτσες του και την όλη συμπεριφορά του πάνω στην σκηνή. ▶Τεράστιοι ντράμερ και θεωρητικοί εχουν αναφερθεί σε κάποια σόλα του και παιξίματα ως ‘’Ανέφικτο να τα μιμηθείς’’…
Απεβίωσε σοκάροντας όλο τον κόσμο της ροκ το 1978 μόλις στα 32 του χρόνια. Στην προσπάθεια του για απεξάρτηση από το αλκοόλ έπαιρνε Κλομεθηαζόλη. Ήθελε να ξαναβρεί τα πατήματα του αλλά όντας υπερβολικός και ανεξέλεγκτος όπως πάντα για κάποιον ανεξήγητο λόγο πήρε 32 χάπια! Πιθανόν ήταν από την απογοήτευση του καθώς σε μια πρόβα στο στούντιο δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις και δεν έβγαζε το ρυθμό, όπως κ να χει χρειάστηκαν μόλις 6 από αυτά να χωνευτούν για να έρθει το μοιραίο, τα υπόλοιπα 26 δεν χρειάστηκαν καν…. Έτσι εντελώς άδικα η ροκ έχασε έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς της…Όπως τόσες και τόσες φορές…
Με την ταινία «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη» θα ξεκινήσει το βράδυ της 6η Σεπτεμβρίου το Φεστιβάλ Αμερικανικού Κινηματογράφου στο Ντοβίλ της Γαλλίας.
Την διανομή της ταινίας για τις ΗΠΑ έχει αναλάβει η Amazon, η οποία είχε αποκλείσει τον σκηνοθέτη με τον οποίο είχε υπογράψει μία συμφωνία τεσσάρων ταινιών εξαιτίας των σχολίων του για το κίνημα #MeToo. Ο Άλεν κατέθεσε εναντίον της πλατφόρμας διανομής αγωγή πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.
Στην ταινία «Μια βροχερή μέρα στη Νέα Υόρκη», πρωταγωνιστούν ο Τιμοτέ Σαλαμέ και η Ελ Φάνινγκ, ένα ζευγάρι το οποίο η απόδραση του Σαββατοκύριακου μετατρέπεται σε μια αλληλουχία τυχαίων συναντήσεων και ασυνήθιστων καταστάσεων.
Αυτή είναι η όγδοη ταινία του σκηνοθέτη που θα πάρει μέρος στο Ντοβίλ, ένα φεστιβάλ που αναδεικνύει λίγους τίτλους του Χόλιγουντ, καθώς και μια επιλογή από ανεξάρτητες αμερικανικές ταινίες.
Η εφημερίδα «Le Figaro» έγραψε νωρίτερα φέτος: «Από το τέλος του 2017, ο Γούντι Άλεν έχει γίνει παρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και βρήκε μια σανίδα σωτηρίας στην Ευρώπη».
Από τους Archive μέχρι τους Florence and the Machine και τον Αντρέα Μποτσέλι.
Το καυτό συναυλιακό φετινό καλοκαίρι της Αθήνας θα συνεχιστεί και το φθινόπωρο. Το πρόγραμμα του Ηρωδείου για την περίοδο 28 Αυγούστου με 7 Οκτωβρίου ανακοινώθηκε και περιλαμβάνει μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Ανάμεσά τους οι Archive, οι Florence and the Machine και ο Αντρέα Μποτσέλι.
Η εκδίκηση είναι μια έννοια που υπάρχει στη ζωή μας και με την πρώτη ευκαιρία κάνει την εμφάνισή της. Αρνητικές πράξεις που μπορεί να δεχθούμε από άτομα που αγαπάμε ή όχι, γεννούν μέσα μας την ανάγκη να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας με κάθε τρόπο, θεμιτό και αθέμιτο. Και μετά την εκδίκηση, έρχεται η δικαιοσύνη. Αλλά έτσι όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε… Πόσο εκδικητικά είναι τα ζώδια και πόσο μακριά μπορεί να φτάσουν στη δική τους προσωπική εκδίκηση, για να νιώσουν τη λύτρωση; Ποια ζώδια είναι τα πιο εκδικητικά, ποια εκδικούνται και μετά το μετανιώνουν, και ποια είναι… υπεράνω; Γιατί, όπως είχε πει και ο Βολταίρος, για να μάθεις να εκδικείσαι, πρέπει πρώτα να μάθεις να υποφέρεις!
